Hann hnykkt á “spjaldinu”, djöflaðist aðeins á hamstringnum og lét braka all verulega í hálsinum á mér. Eins og hjá Ragnheiði Birnu þá er þetta allt að koma hjá mér – en vonandi er ekki jafn langt í það hjá mér og henni.
Bolludagur í dag, ég fékk mér eina, hún var dálítið öðruvísi en ég hef smakkað áður, hefði betur fengið mér venjulega vatnsdeigsbollu, ég kann eiginlega best við þær, svo framarlega sem danskar herragarðs – bollur eru ekki á boðstólnum, ég er sjúkur í þær.
Sprengidagur á morgun, saltkjöt og baunir, það verður gott. Ár síðan ég át slíkan kost, ég er að springa úr spenningi…
Hitti, Birkir, vin minn í dag. Töluvert síðan ég sá hann síðast, en þegar við hittumst er alltaf eins og það hafi verið í gær.
Nú fer að styttast í að maður taki hjólið út og fari að nota það almennilega. Ætli ég grafi ekki upp sundskýluna í leiðinni og fari að koma mér í sund, er farinn að langa verulega til að bleyta aðeins í mér og rifja upp það litla sem maður kann. Ennþá er þetta samt í hausnum á mér, verð að gera eitthvað í þessu.
Rock on.
