Jæja, ég tók þátt í Atlantsolíuhlaupinu, þrátt fyrir að hafa ekki verið í stuðinu, sérstaklega yfir færðinni. Ég skokkaði heiman frá mér og út á Lónsbraut, þar sem herlegheitin byrjuðu og enduðu. Mér leist lítið á færðina og hugsaði með mér að ég gæti svo sem alltaf hætt og stungið mér heim – ef sá gállinn væri á mér.
Það er alltaf skemmtileg stemning sem myndast á undan þessum hlaupum og gaman að hitta félaga sína áður en ræst er.
Svo var ræst. Ég skottaðist af stað og hélt að þetta yrði bara gaman, en einhverra hluta vegna tapaði ég gleðinni strax á fyrstu metrunum og um leið fékk ég verk í hægra hné, aftanvert læri og hægri rasskinn (VÆL – VÆL – VÆL). Færðin var erfið og ég fór bara í einhvern bölvaðan mínus. Já og ég hugsaði í alvöru um það að hætta! pakka saman og koma mér heim. Jæja, ég gerð það ekki.
Þegar ég hljóp fram hjá Fjörukránni, á bakaleiðinni, var ég búinn að ákveða að þetta væri bara gaman. Og á sjálfsögðu var þetta gaman, þó ég hafi ekki verið í stuði eða þetta væri eins og ég hefði óskað, þá var þetta nokkuð gaman. Tíminn var alveg gjörsamlega glataður, en ég hlunkaðist í mark.
Húrra fyrir því.
