Jæja, helgarhlaupið varð frekar endasleppt hjá mér. Ég lagði af stað í góðum gír og þetta átti að vera fínasta helgarskokk. Ég fann fljótlega til í aftanverðu hægra
læri sem leiddi upp í þjóhnapp og niður í hné. Ég fór rólega yfir en það var allt stíft og ég var stirður eins og Stekkjastaur. Frekar pirrandi. Ég hef fundið fyrir verk og stífleika þarna í nokkurn tíma, en aldrei eins og nú. Ætli næsta skref sé ekki að láta kíkja á þetta.
Þórunn, hlaupasystir, dró mig af stað, annars hefði ég farið seinna af stað eða bara alls ekki. Við spjölluðum helling og hún var svo almennileg að stinga mig ekki af. Takk fyrir það.
Stuð, stuð, stuð.



